به حمید.

-

دیوانه از تمام ِ هجوم ِ تاریخ

حافظه ی پروانه یی ست

دور ِ خورشید های آبی

که چشم های تو اند

و پروانه های دیوانه نعره می کشند

و پوسته ی سلول ِ خورشید ها

می لرزد و ُ نور

می افتدد

-

شکوه ِ نور از یک قطره می افتدد

وُ متلاشی می شود

تمام ِ تَن ِ نور

تمام این دایره های سرخ - آبی - سپید

که در هفت رنگ و ُ هزاران غبار ِ دیوانه

تبار ِ شعر پذیرفتند

متلاشی می شوند تا

کلمه ی اول بیاید

تا بچرخد ُ از تن بریزی

از تمام ِ امتداد هندسه

در رَگ ِ جاری

آبی بی جهت

قدر ِ دیوانگییی در

حافظه ی توست

که در آیینه می افتدد و ُ از خاب ها رجعت می کنی

-

این ها

همه ی این شکستن ها یک خاب است

همه ی این آغوش ها

فراموشی ها و زمان

یک خاب ِ کوتاه است

یک لحظه از مخیله ی یک پرواز

یک پروانه

وَ خفگی ِ در خورشید های آبی

کاملن آبی ِ آبی ِ آبی ْ

-

-

برای حمید و مرغ میناش.

زیباهای شکل ِ پرواز.