چه

حوالی جنگ است و تکه هاش

می ریزد به چشم م

پی کشف دانه و

آتشفشان هایی از جوانه

روزنه ها ترک برداشت

و میلیون ها دریا

منعکس شدند به قطره ایی

نفس و فرق امواج

میان را اقیانوس ها فاصله می داد

.

.

و کلمات تمام می شوند

شاید رقص برکه ها

تمام دره را

در دایره ایی تا دهد

_دورم از آینه،بی مقدار_

انفجار و قدم های تو

که سر می کشید سیل را

آوایی بود به شکل هایی از جنون

که

هیچ را نمی ماند

_ بی پایان تر از هر سطری

از کوه آتشفشانی و برکه

که اوج پر هام

به ناکجا

و سال ها درخت،ریشه و شکوفه

از سایه

تا عاقبت

20_10_1395

پ.ن:این کار مربوط به یک سال قبل است حدودی،اما ویرایش آن به دیشب برگشت.

+ نوشته شده در جمعه بیست و دوم دی ۱۳۹۶ساعت 11:57 توسط راستین خواجوی نوری |