حد

حجاب است بین پرده ها و صورت، از حیطه ی بیرونی قطره تا وجود آب. سیل هاست در درون_در همان هیات قطره،سیل ها در گیرد از کویر.

سکوت ها به انفجار شود،کوه ها مذاب شود و گونه ها چرخش گیرد که از هرچرخش نگاه ها توان دید و این نگاه سبب شود تا زوایای دایره ی تکرار و ابعاد در حجم سینه ومغز تعبیه گیرد.

شماری از شوریدگی

آن جا دایره شکند که درون اضلاع بی صورت لحظه را بشکند و طرحی نو بیند:

بیا تا گل بر افشانیم می در ساغر اندازیم

فلک را سقف بشکافیم و طرحی نو در اندازیم

آنجاست که همه تنهایی درون واحد شود و خود به لشکری یک به نفس ریزد.

این جاست که بعد از طوفان ها طرح توحید به جریان شود:

عشق

_شوریده نپرهیزد_

29_1_96

+ نوشته شده در پنجشنبه سی ام آذر ۱۳۹۶ساعت 17:39 توسط راستین خواجوی نوری |